fbpx

Marielena from Greece

Read in Greek

Lymph –flow –edema?

What are you for me? Friend or enemy?

You followed me since I was a child. In the beginning discreetly as a friend, living all the joys before going to school and through my school time. In the process suddenly, you changed. I was making excuses because we were teenagers. We were together to studies, love, nights out and holidays. We did everything together.

I was carrying you with me. I did not complain that you were bloated, you bubbled… But you did it. And I started to get tired. And I no longer wanted to think of you as a friend but you would become my enemy.

They called me beautiful. They called you fatty. And you were jealous. You always said to me: “Do not wear a mini skirt”, do not wear high heels”. You were blowing up. And finally, I had created a style that distinguished me. And I was not giving you any attention. I continued to live like the other girls of my age. And at the same time I was trying to make you feel also beautiful. I was doing gymnastics, dance, yoga, lymphatic massage. I was wearing made to measure compression garments even in different colors just to make you happier so you could leave me sometimes to wear high heels.

You were not satisfied with anything. Like you did it deliberately. To run, to flow like a river. I fought to convince you, to overthrow you… I could not stop you. And that’s how I started hating you. Because you complicated my daily life routine, because I had not even the possibility to work.

I did not know what else to do. I had searched to the internet: lymph edema, doctor, clinic. I found it. I believed I found it! It was called ” Foeldi Clinic.”

I was convinced. Since you do not hear me, I will stop you. I will cut you off “the flow”. I was so stubborn that I said to my mom: “Mom get ready, tomorrow we travel”.

My first win! In Hinterzarten I left much of your flow. And I took pictures from new countries; I made new friends, new experiences. Just as your flow was traveling, I was now traveling too. At first I felt happy. “All right, Mom. We did it!” I said.

“You think” you said to me. And my joy did not even last but only for a year. You were back. Much more powerful. And you always beat me. Many expenses. “No, Mom! I will go again. By myself.”

A bit better. But eventually you were the winner. You were back with the same flow and as the time goes by with much more. Like you wanted to stop the flow of my dreams.

You were no longer jealous. But only a mean. And I started to be disappointed. Now I had to face an enemy. And I start to feel tired. And I was about to give up. But I also had my mom…

“Life is a struggle. And you will win with the power of your soul; you will do it, you, you, you… Me, me!”

Well, Marielena. We leave! Pack your bag. Start again.

The same course, the same recipe. Lymph edema, surgery, doctor, definitive solution… What else? And here‘s my God. My doctor. My plastic surgeon, Dr. Dimitris Dionysiou.

This time I felt happier in my journey. I did not go away. In Thessaloniki, at the Medical Inter-Balkan Center. In Greece. In my own country. My clinic and my doctor! A new friend! To defeat the enemy.

After 3 surgeries. Lymph node transplantation, lymphoblastic anastomoses and liposuction (protein liptoctomy). Within 2 years I could say that I have won the “flow”. And I’m happy now.

And I wear a mini skirt if I want to. And high heels. And yes, I can stand up to work. And yes, I can give my people the joy of winning. With all my strength. I made it. I did it.

And I have no offence to you, I don’t need you anymore. You were with me through this journey, you were my personal stylist, you were with me everywhere and you made me feel “special”. You made me strong. Stronger. Capable of defeating you. To understand you, to like you. 35 years together.

A whole life. Together.

Just the two of us.

We have learned that lymphedema does not leave you, it always comes along with you and there is no way to treat it differently. It is there. Everywhere and always with you. As your best friend. Accept it. Love it. And then it will not be an obstacle for you, in any case. It will be the guardian-angel that will make you stronger. It will teach you to love yourself. Do not underestimate yourself and try to be the winner in any case. Enjoy the little ones, dance to the big ones -because you can do it.

Feel the flow…

Smaller the lymphedema the smaller all the bad things. Bigger the lymphedema the bigger your strength. It makes you grow your strength. And that life is not worth misery. Life needs faith, patience and smile. It demands friends, not enemies.

Leave space to the flow to get into life!

Marielena Papageorgiou

Xpandasox Global Distributors

Λέμφος – ροή – οίδημα ;

Τι είσαι εσύ για μένα ; Φίλος ή εχθρός ;

Με ακολούθησες από τα πρώτα χρόνια της ζωής μου. Στην αρχή διακριτικά ως φίλος, ζώντας όλες τις χαρές της προσχολικής και σχολικής ηλικίας .Στην πορεία σαν ξαφνικά να άλλαξες .Το δικαιολογούσα γιατί ήμασταν στην εφηβεία .Τρέχαμε και οι δυο. Σπουδές, έρωτες ,ξενύχτια , διακοπές. Σε όλα μαζί.

Σε κουβαλούσα μαζί μου. Δεν παραπονιόμουν που ‘βάραινες ΄, που φούσκωνες… Εσύ όμως το παράκανες. Και άρχισα να κουράζομαι .Δεν ήθελα όμως να σκέφτομαι ότι από φίλος θα γίνεις εχθρός μου .

Εμένα με φώναζαν όμορφη. Εσένα χοντρούλη. Και ζήλευες. Να μην φοράω μίνι, να μην φοράω ψηλά τακούνια. Βάραινες. Και τελικά διαμόρφωσα ένα δικό σου στιλ που με ξεχώριζε. Και δεν σου έδινα σημασία. Συνέχιζα να ζω όπως τα υπόλοιπα κορίτσια της ηλικίας μου. Και ταυτόχρονα προσπαθούσα να γίνεις κι εσύ όμορφος. Έκανα γυμναστική, χορό, yoga , λεμφικό μασάζ , φορούσα κάλτσες διαβαθμισμένης συμπίεσης κατά παραγγελία ακόμα και με χρώμα για να σε κάνω να χαίρεσαι . Και να με αφήσεις κάποια στιγμή να φορέσω ψηλά τακούνια…

Δεν ευχαριστιόσουν με τίποτα . Λες και το έκανες επίτηδες. Να τρέχεις , να ρέεις σαν ποτάμι. Πάλεψα για να σε πείσω, να σε ανατρέψω… Δεν μπορούσα να σε σταματήσω. Και κάπως έτσι άρχισα να σε μισώ. Γιατί δυσκόλευες την καθημερινότητά μου, γιατί μου στερούσες ακόμα και τη δουλειά μου.

Δεν ήξερα τι άλλο να κάνω. Έψαξα στο διαδίκτυο: λεμφοίδημα , γιατρός , κλινική. Το βρήκα. Πίστεψα το βρήκα ! Κλινική Foeldi . Πείσμωσα. Αφού δεν με ακούς, θα σε σταματήσω. Θα σου κόψω εγώ τη “ροή”. Πείσμωσα πολύ. «Μαμά αύριο ταξιδεύουμε» .

Η πρώτη μου νίκη! Στο Hinterzarten άφησα μεγάλο μέρος της ροής σου. Και πήρα εικόνες από καινούριες χώρες, έκανα καινούριους φίλους, νέες εμπειρίες, ταξίδια. Όπως ακριβώς ταξίδευε η ροή σου, τώρα ταξίδευα κι εγώ.

Στην αρχή ευτυχισμένη. “Όλα καλά, μαμά. Τα καταφέραμε!” είπα.

“Νομίζεις” είπες. Και η χαρά μου δεν κράτησε ούτε ένα χρόνο. Επέστρεψες. Δυνατότερος. Και συνεχώς με νικούσες. Πολλά τα έξοδα. “Όχι, μαμά! Θα ξαναπάω. Μόνη μου.”

Κάπως καλύτερα. Αλλά τελικά πάλι εσύ ήσουν ο νικητής. Επανερχόσουν. Με την ίδια ροή. Με περισσότερη όσο περνούσε ο καιρός. Με πολύ περισσότερη. Σαν να ήθελες να σταματήσεις τη ροή των ονείρων μου.

Δεν ήσουν πλέον ζηλιάρης. Ήσουν και κακός πια. Και άρχισα να απογοητεύομαι. Πλέον είχα να αντιμετωπίσω έναν εχθρό. Και κουράστηκα. Και σκέφτηκα να παραιτηθώ. Αλλά είχα και τη μαμά μου… “Η ζωή είναι ένας αγώνας. Κι εσύ θα νικήσεις με τη δύναμη της ψυχής σου , εσύ θα τα καταφέρεις , εσύ , εσύ, εσύ ….”

Εγώ, εγώ εγώ!

Λοιπόν Μαριέλενα φεύγουμε. Φτιάξε βαλίτσα.

Και πάλι από την αρχή. Η ίδια πορεία , η ίδια συνταγή . Λεμφοίδημα , επέμβαση , γιατρός , οριστική λύση… Τι; Και να ο Θεός μου. Ο γιατρός μου. Ο πλαστικός χειρουργός μου, Δρ. Δημήτρης Διονυσίου.

Αυτή τη φορά στάθηκα πιο τυχερή στο ταξίδι μου. Δεν πήγα μακριά. Στη Θεσσαλονίκη, στο Ιατρικό Διαβαλκανικό Κέντρο. Στην Ελλάδα. Στην πατρίδα μου. Η κλινική και ο γιατρός μου! Καινούριος φίλος! Να νικήσουμε τον εχθρό.

Μετά από 3 χειρουργεία.Μεταμόσχευση λεμφαδένων, λεμφοφλεβικές αναστομώσεις και λιποαναρρόφηση (πρωτεϊνική λιπεκτομή). Σε διάστημα 2 χρόνων μπορώ να πω ότι νίκησα τη «ροή». Και είμαι πλέον ευτυχισμένη.

Και φοράω μίνι, αν θέλω. Και ψηλά τακούνια. Και ναι, μπορώ να σταθώ όρθια στη δουλειά. Και ναι, μπορώ να δώσω στους δικούς μου ανθρώπους τη χαρά της νίκης. Με όλες μου τις δυνάμεις. Τα κατάφερα.Σε κατάφερα.

Και πλέον δεν σου κρατάω κακία. Με ταξίδεψες, με έντυσες με στιλ, ήσουν εκεί μαζί μου και με έκανες διαφορετική. Με έκανες δυνατή. Πιο δυνατή. Ικανή να σε νικήσω. Να σε κατανοήσω, να σε συμπαθήσω. 35 χρόνια μαζί πια. Μια ολόκληρη ζωή. Μαζί. Οι δυο μας.

Μάθαμε. Ότι το λεμφοίδημα δεν σε αποχωρίζεται και δεν εξιδανικεύεται. Είναι εκεί. Παντού και πάντα μαζί σου. Σαν ο καλύτερός σου φίλος. Αποδέξου τον. Αγάπησέ τον. Και τότε δεν θα σε εμποδίσει απολύτως τίποτα. Θα είναι ο φύλακας – άγγελος που θα σε κάνει πιο δυνατή. Θα σε μαθαίνει να σε αγαπάς. Να μην σε υποτιμάς και να νικάς. Να απολαμβάνεις τα μικρά, να χορεύεις στα μεγάλα – γιατί μπορείς.

Ακολούθησε τη ροή… “Μικραίνει”, μικραίνουν οι πίκρες και οι στεναχώριες. “Μεγαλώνει”, μεγαλώνει η δύναμή σου. Και ότι η ζωή δεν αξίζει μιζέρια. Η ζωή θέλει πίστη, πείσμα και χαμόγελο. Θέλει φίλους και όχι εχθρούς.

Επέτρεψε λοιπόν στη ροή να μπει στη ζωή σου!

Μαριέλενα Παπαγεωργίου